Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 kwietnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 309/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 listopada 2013 r. P.P. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność, po pierwsze, art. 110a ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze
zm.; dalej: k.k.s.) oraz art. 103 pkt 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540,
ze zm.; dalej: ustawa o grach hazardowych) z art. 2 i art. 7 w związku z art. 112 Konstytucji; po drugie, art. 110a k.k.s.
oraz art. 29 ust. 1, 6 i 8 ustawy o grach hazardowych z art. 2, art. 20, art. 31 ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego art. 110a k.k.s. został wprowadzony do systemu prawa niezgodnie z art. 2 i art. 7 w związku z art. 112
Konstytucji. Podczas uchwalania ustawy, która wprowadziła ten przepis do k.k.s., nie zastosowano bowiem trybu przewidzianego
w uchwale Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2012
r. poz. 32, ze zm.; dalej: Regulamin Sejmu) dla rozpatrywania projektów kodeksów oraz naruszono niektóre terminy przewidziane
w tej uchwale. Wobec art. 110a k.k.s. oraz art. 29 ust. 1, 6 i 8 ustawy o grach hazardowych skarżący sformułował zarzut naruszenia
zasady dostatecznej określoności przepisu karnego i zakazu retroaktywnego działania przepisów karnych (wywodzonych przez niego
z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji) oraz zasad ograniczania wolności działalności gospodarczej (powiązanych przez skarżącego
z art. 20 i art. 31 ust. 3 Konstytucji). Zdaniem skarżącego użyte w zakwestionowanych przepisach pojęcia są niejasne, a sformułowane
w tych przepisach zakazy prowadzą do nieproporcjonalnej ingerencji w wolność działalności gospodarczej. Skarżący wskazał też,
że w jego sprawie została naruszona zasada niedziałania prawa