Postanowienie TK z dnia 09 listopada 2022, sygn. Ts 309/21

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 grudnia 2021 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego:

Zarządzeniem sędziego Sądu Okręgowego w K. z 25 czerwca 2020 r. (sygn. akt […]) odmówiono skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 8 § 2 oraz art. 8 § 2a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 523, ze zm.; dalej: k.k.w.) w związku z art. 78 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k). Ponadto – zdaniem Sądu – ,,skarżący nie wykazał w sposób należyty, aby nie był w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny”.

Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia Sąd Okręgowy w K., postanowieniem z 12 sierpnia 2020 r. (sygn. akt […]), utrzymał w mocy zakwestionowane zarządzenie na podstawie art. 81 § 1a k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. W uzasadnieniu wskazał, że ,,nie w każdym przypadku postępowania sądowego niezbędny jest udział obrońcy z urzędu by zapewnić standardy rzetelnego procesu”. Sąd, zwracając uwagę na dotychczasowe czynności podejmowane przez skarżącego, w tym samodzielne sporządzenie przez niego skargi i szerokie jej uzasadnienie, stwierdził, iż nie jest on osobą