Postanowienie TK z dnia 18 kwietnia 2000, sygn. Ts 31/00

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) narusza wyrażoną w art. 32 ust. 1 konstytucji zasadę równości wobec prawa. Zdaniem skarżącego naruszenie to polega na tym, iż wskazany przepis ustawy powoduje nierówność stron w postępowaniu sądowo-administracyjnym, gdyż organ administracji bez wzruszenia prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może wydawać wielokrotnie decyzje w tej samej sprawie. Wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego do uzupełnienia braków skargi skarżący w piśmie procesowym z 14 marca 2000 r. powtórzył sformułowany wcześniej zarzut oraz wskazał, iż ostatecznym rozstrzygnięciem w jego sprawie jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 1999 roku.

Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej z 21 sierpnia 1989 r. Uznając powyższy rozkaz za wydany z naruszeniem prawa skarżący domagał się stwierdzenia jego nieważności. Minister Obrony Narodowej odmówił wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu, na co skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie, ze względu na uchybienia proceduralne, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się kilkakrotnie, najpierw w sprawie obowiązku wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej, a następnie w przedmiocie samego stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby (wyroki z: 24 czerwca 1996 r., 16 kwietnia 1997 r., 18 listopada 1997 r., 25 czerwca 1998 r. i 4 października 1999 r.). W ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Janusza K. stwierdzając, iż