Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 czerwca 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 31/07 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej
Polskiej art. 7 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików
województw (Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547, ze zm.; dalej: ordynacja). Zaskarżonym przepisom ordynacji skarżący zarzucił,
że w zakresie, w jakim pozbawiają prawa wybieralności do rady gminy oraz na stanowisko wójta (burmistrza, prezydenta miasta)
osobę karaną za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz osobę, w stosunku do której wydano prawomocny wyrok
warunkowo umarzający postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, są
niezgodne z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 169 ust. 2 i 3 Konstytucji. Istoty takiej niezgodności
upatrywał skarżący w dokonanym przez ustawodawcę wyłączeniu podmiotowym w zakresie biernego prawa wyborczego.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2007 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W
uzasadnieniu orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarga nie spełnia prawnych wymogów korzystania z tego rodzaju środka ochrony
praw i wolności. W odniesieniu do art. 7 ust. 2 pkt 2 ordynacji uznano, że przepis ten nie był podstawą prawną orzeczenia,
w związku z którym skarga konstytucyjna została wniesiona. Natomiast w odniesieniu do zaskarżonego art. 7 ust. 2 pkt 1 ordynacji
Trybunał stwierdził, że skarżący nie wskazał prawidłowej podstawy skargi konstytucyjnej. Wymienione w skardze art. 31 ust.
1, art. 32 ust. 1, art. 62 ust. 1 i 2 oraz art. 169 ust. 2 i 3 Konstytucji nie mogą być bowiem uznane za normatywną podstawę
praw podmiotowych, których naruszenie zarzuca skarżący w swojej skardze.
Zażalenie na opisane wyżej postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego. Podniósł w