Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 stycznia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 31/08 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 18 stycznia 2008 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 stycznia 2008 r. (data nadania),
M. J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 394 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie:
Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „nie dotyczy
on postanowień sądu II instancji, w których ze względu na zakres orzeczenia, jako pierwszy orzekał sąd II instancji”, jest
niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 29 sierpnia 2008 r. (doręczonym 1 września 2008 r.), pełnomocnik skarżącego
został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi konstytucyjnej, tj. do dokładnego określenia sposobu naruszenia konstytucyjnych
wolności i praw skarżącego przez zaskarżony przepis.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, 8 września 2008 r. wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego pismo procesowe z 2 września
2008 r.
Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności widniejących pod tym pismem procesowym podpisu oraz pieczęci radcy prawnego
G. K. Zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks karny (ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o
czym Szef Biura Trybunału Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]).
W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 18 stycznia 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.
w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił
postępowanie,