Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 31/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 grudnia 2010 r. Sławomir Ś. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności z art. 77 ust.
1 Konstytucji: po pierwsze, art. 4421 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości
dochodzenia przez poszkodowanego odszkodowania za szkodę na osobie, która ujawniła się po upływie lat dziesięciu od wystąpienia
zdarzenia wyrządzającego szkodę, a w związku z tym umożliwia dochodzenie dalszych roszczeń odszkodowawczych dopiero po upływie
dziesięciu lat; po drugie, art. 417 § 1 k.c. w zakresie, w jakim nie przewidując następstwa prawnego po byłych przedsiębiorstwach
państwowych Skarbu Państwa, uniemożliwia poszkodowanemu dochodzenie odszkodowania za szkodę na osobie wyrządzoną przez przedsiębiorstwo
państwowe; po trzecie, art. 125 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza okres dochodzenia roszczenia stwierdzonego
prawomocnym orzeczeniem sądu do dziesięciu lat.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności przez dokładne określenie sposobu naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji
przez zaskarżony art. 417 oraz art. 4421 § 1 k.c., podanie szczegółowego opisu stanu faktycznego, doręczenie odpisów orzeczeń, wskazanie orzeczenia rozstrzygającego
ostatecznie o prawach lub wolnościach skarżącego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wraz z podaniem daty jego doręczenia.
Pismem z 27 marca 2011 r. (nadesłanym do Trybunału 28 marca 2011 r. – data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego odniósł
się do powyższych braków.
Postanowieniem z 14 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
tego postanowienia Trybunał stwierdził, że skarga nie spełniała wymogów formalnych. Skarżący, wnosząc apelację bez wymaganej
opłaty, nie wyczerpał drogi prawnej przewidzianej dla rozstrzygnięcia, z którym wiązał naruszenie