Postanowienie TK z dnia 24 lipca 2012, sygn. Ts 310/10

W skardze konstytucyjnej z 24 listopada 2010 r. Mirosław W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 143 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) „w zakresie, w jakim dopuszcza wobec skazanych przewlekle chorych, stosowanie kary dyscyplinarnej polegającej na pozbawieniu lub ograniczeniu możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych na okres do 3 miesięcy”, z art. 38, art. 40 i art. 41 ust. 4 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący, przebywający w Areszcie Śledczym w Elblągu, został na mocy Decyzji Dyrektora tego Aresztu Śledczego z 8 kwietnia 2010 r. ukarany karą dyscyplinarną pozbawienia możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych na okres 1 miesiąca. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Elblągu – III Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych z 21 maja 2010 r. (sygn. akt III Kow. 964/10), doręczonym skarżącemu 27 maja 2010 r., powyższa decyzja została utrzymana w mocy.

Zdaniem skarżącego możliwość zastosowania kary dyscyplinarnej polegającej na pozbawieniu lub ograniczeniu możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych wobec osoby skazanej, która jest przewlekle chora, narusza art. 38 Konstytucji – przewidujący konieczność zapewnienia każdemu prawnej ochrony życia, art. 40 Konstytucji – formułujący zakaz karania w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający, a także art. 41 ust. 4 Konstytucji – nakazujący traktowanie osób pozbawionych wolności w sposób humanitarny. Skarżący podkreślił, że jest osobą chorującą na przewlekłe zapalenie wątroby typu C. W zakładzie karnym – zgodnie ze wskazaniem lekarza – jest wobec niego stosowana dieta lekkostrawna, która jednak zdaniem skarżącego nie zapewnia mu pożywienia odpowiedniego do jego stanu zdrowia. Nałożenie na skarżącego kary pozbawienia możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych uniemożliwiło mu więc konieczne uzupełnienie diety i stanowiło niehumanitarne traktowanie. Skarżący wskazał ponadto,