Postanowienie TK z dnia 13 marca 2015, sygn. Ts 310/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 października 2014 r. (data nadania) B. i J. Sz. (dalej: skarżący) zakwestionowali zgodność art. 4241a § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) z art. 45 ust. 1 w zw. z: art. 77, art. 178 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji, a także art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w zw. z: art. 77, art. 178 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 13 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania wniesionej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że zarzuty skarżących są oczywiście bezzasadne (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Trybunał uznał, że skarżący nie wykazali, iż wyłączenie równoległego lub wielokrotnego korzystania z nadzwyczajnego środka zaskarżenia w celu uzyskania prejudykatu niezbędnego do realizacji prawa określonego w art. 77 ust. 1 Konstytucji zamyka drogę sądową dochodzenia tego prawa czy w inny sposób narusza przysługujące im prawo do sądu, wywodzone przez nich z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Ponadto, oceniwszy zarzut wobec art. 4241a § 1 kpc jako oczywiście bezzasadny, Trybunał uznał, że w zakresie, w jakim skarga dotyczy art. 4245 § 1 pkt 4 kpc, nie spełnia ona wymagania określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 1997 r. Jak bowiem Trybunał ustalił, przyczyną odrzucenia wniesionej przez skarżących skargi, o której mowa w art. 4241 kpc, tj. ostatecznego ukształtowania sytuacji prawnej skarżących, nie był (samodzielnie) art.