Postanowienie TK z dnia 21 października 2011, sygn. Ts 311/10

1.1. W skardze konstytucyjnej z 23 listopada 2010 r. skarżąca – Izba Notarialna w Poznaniu – zakwestionowała zgodność z Konstytucją przepisów zamieszczonych w dwóch aktach normatywnych. Art. 47 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158, ze zm.; dalej: p.n.) skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim pozbawia on organy samorządu notarialnego prawa do rozpatrywania sprawy skargi na ich uchwały przez niezawisły i właściwy organ sądowniczy drugiej instancji w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym toczonym według precyzyjnie wskazanej procedury. Z kolei wobec art. 75 p.n. skarżąca sformułowała zarzut niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji, w związku z niedookreśleniem zakresu upoważnienia co do treści rozporządzenia. Natomiast § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie organizacji aplikacji notarialnej (Dz. U. Nr 258, poz. 2169, ze zm.; dalej: rozporządzenie) skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 22, art. 32 ust. 2, art. 17 ust. 1, art. 31 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim „nakłada on na rady izb notarialnych obowiązek wyznaczenia patronów dla aplikantów I roku w sytuacji braku możliwości zapewnienia im szkolenia odpowiadającego ustawowym standardom ze względu na brak osób chcących wykonywać funkcje patrona, a także w zakresie, w jakim nakłada on na wyznaczonych przez radę izby notarialnej notariuszy obowiązek szkolenia aplikanta pomimo braku indywidualnej zgody tego notariusza i/lub możliwości zapewnienia przez wyznaczonego notariusza szkolenia praktycznego aplikanta odpowiadającego ustawowym standardom”.

1.2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z 17 sierpnia 2010 r. (sygn. akt III ZS