Postanowienie TK z dnia 25 września 2014, sygn. Ts 312/13

W skardze konstytucyjnej z 3 grudnia 2013 r. H. i A. F. (dalej: skarżący) zakwestionowali zgodność art. 68 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu 29 października 2002 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543; dalej: u.g.n.) z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji.

Skarżący zarzucili, że art. 68 ust. 2 u.g.n. w brzmieniu: „Jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia nabycia, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje na żądanie właściwego organu”, narusza: zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji), prawo do własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji), zasadę równej ochrony prawa własności (art. 64 ust. 2 Konstytucji) i zasadę ograniczenia prawa własności tylko w drodze ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty tego prawa (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Zdaniem skarżących zakwestionowany przepis jest niekonstytucyjny dlatego, że „przez okres 10 lat obywatel pozostaje niejako w stanie zawieszenia i nie [może] (…) przewidzieć, czy odpowiedni organ będzie, czy też nie będzie żądał od niego zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie”. Narusza to – według nich – zasadę określoności przepisów prawa. Ponadto skarżący argumentowali, że ustawodawca nie może przez „niejasne formułowanie treści przepisów pozostawiać organom mającym je stosować nadmiernej swobody przy ustalaniu ich zakresu podmiotowego i przedmiotowego”, ponieważ „na gruncie [tych przepisów nie da się] (…) skonstruować precyzyjnych norm prawnych”. Jak stwierdzili skarżący, zakwestionowany przepis narusza zasady przyzwoitej legislacji dlatego, że „ustawodawca nie stworzył