Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 312/14 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 1 kwietnia 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 545 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555,
ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przewiduje przymus adwokacki w sprawie o wznowienie postępowania karnego z art.
2 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 1 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
wskazał, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji przez zakwestionowany art. 545 § 2 k.p.k.
jest oczywiście bezzasadny. W zaskarżonym postanowieniu Trybunał podkreślił, że postępowanie odnośnie do wznowienia prawomocnie
zakończonego postępowania karnego ma charakter nadzwyczajny, ponadprogramowy, wykraczający poza konstytucyjny standard prawa
do sądu. Powyższe okoliczności – w ocenie Trybunału – przemawiają za ustanowieniem szczególnej procedury weryfikowania przesłanek
uzasadniających skorzystanie z tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Taki charakter ma właśnie przymus adwokacko-radcowski,
którym został objęty wniosek o nadzwyczajne wznowienie postępowania karnego. Zdaniem Trybunału obrońca wyznaczony z urzędu
musi mieć taką samą możliwość oceny spełnienia warunków do wystąpienia z wnioskiem jak obrońca działający z wyboru. Taką gwarancję
stanowi regulacja określona w art. 84 § 3 k.p.k. przewidująca możliwość przedłożenia przez pełnomocnika opinii, w której stwierdza
on brak podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Rozwiązanie to ma zapobiegać zbyt pochopnemu składaniu wniosków
o wznowienie prawomocnie zakończonych postępowań, zwłaszcza gdy nie istnieją ku temu obiektywne przesłanki.
3. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi błąd w ustaleniach
faktycznych, domagając się skierowania sprawy na rozprawę. Zdaniem skarżącego błędne jest przekonanie Trybunału Konstytucyjnego,
zgodnie z którym wznowienie postępowania karnego zakończonego