Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 września 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 314/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 grudnia 2009 r. Jarosław K. (dalej: skarżący) zażądał
stwierdzenia niezgodności art. 25 § 1 i 2 w zw. z art. 394 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 w zw. z art. 176 Konstytucji. Zgodnie
z art. 25 § 1 i 2 k.p.c. sąd może na posiedzeniu niejawnym sprawdzić wartość przedmiotu sporu oznaczoną przez powoda i zarządzić
w tym celu dochodzenie, a po doręczeniu pozwu sprawdzenie może nastąpić jedynie na zarzut pozwanego, zgłoszony przed wdaniem
się w spór co do istoty sprawy. Z treści art. 394 k.p.c. wynika a contrario, że na postanowienia sądu pierwszej instancji, których przedmiotem jest zarządzenie dochodzenia w sprawie ustalenia wartości
przedmiotu sporu oraz ustalenie wartości przedmiotu sporu (art. 25 k.p.c.), nie przysługuje zażalenie.
Zdaniem skarżącego art. 25 § 1 i 2 w zw. z art. 394 k.p.c. w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia
sądu o ustaleniu wartości przedmiotu sporu są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zaskarżone przepisy zamykają bowiem
drogę sądową dochodzenia przez skarżącego naruszonych wolności lub praw. Ponadto, przepisy te są sprzeczne z art. 45 ust.
1 Konstytucji, tj. naruszają przysługujące skarżącemu prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami
sprawiedliwości i rzetelnej procedury prowadzącej do rozpoznania istoty sprawy przez organ wymiaru sprawiedliwości. Skarżący
zarzuca również naruszenie przez art. 25 § 1 i 2 w zw. z art. 394 k.p.c. jego prawa do zaskarżania orzeczeń oraz zasady dwuinstancyjności
postępowania (art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji).
Powyższe zarzuty zostały sformułowane w związku z następującym stanem