Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 314/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 listopada 2010 r. zakwestionowana została zgodność art. 207 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 45 ust.
1 Konstytucji.
Skarżąca spółka wskazuje, że zaskarżony przepis rozumiany w ten sposób, iż „»przypadkiem szczególnie uzasadnionym« jest sporządzenie
skargi kasacyjnej przez pełnomocnika w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym do innej złożonej skargi, za którą Sąd przyznał
(…) koszty zastępstwa procesowego”, narusza jej prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowoadministracyjnej (art.
45 ust. 1 Konstytucji), gdyż powoduje „przerzucenie na stronę postępowania (podatnika) konsekwencji prowadzenia (…) postępowania
w obu instancjach”.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.
Wyrokiem z 29 lipca 2010 r. (sygn. akt II FSK 600/09) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu administracyjnego
II instancji oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania skarżącej
w podatku od nieruchomości za 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Katowicach.
Orzekając w przedmiocie kosztów postępowania, NSA zasądził zwrot kwoty 2 604 zł na rzecz skarżącej. Na kwotę tę składały się
1 578 zł – zwrot wpisu od skargi na decyzję SKO, 789 zł – zwrot wpisu od skargi kasacyjnej, 100 zł – zwrot opłaty kancelaryjnej
od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz 17 zł – zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny
– na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. – zmiarkował wysokość kosztów zastępstwa procesowego i zasądził ich zwrot w wysokości
120 zł. Zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w minimalnej wysokości wynikało z tożsamości treściowej rozpatrywanej skargi
kasacyjnej i skargi kasacyjnej skarżącej spółki rozpoznanej przez NSA w wyroku o sygn. II