Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 316/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika, M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją przepisów
ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) oraz uchwały
Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego
(M. P. Nr 72, poz. 720; dalej: regulamin TK). Skarżący zarzucił art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK niezgodność z art.
79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji. Względem art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK
sformułował zarzut niezgodności z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji.
Natomiast przeciwko przepisom regulaminu TK skarżący sformułował zarzuty w ten sposób, że § 16 ust. 1 zarzucił niezgodność
z art. 25 ustawy o TK i art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 190 ust. 5 i art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji, zaś
§ 19 ust. 1 – niezgodność z art. 25 ustawy o TK i art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 29 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 47