Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 czerwca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 318/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 grudnia 2012 r. Rafał C. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 98 § 3 zdanie trzecie w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach
o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze zm.; dalej: k.p.w.) z art. 45 ust. 1, art. 78 Konstytucji oraz z art.
6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.
U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja), a także art. 101 § 1 k.p.w. z art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1, art.
78 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 konwencji.
W odniesieniu do art. 98 § 3 zdanie trzecie w związku z art. 97 § 2 k.p.w. skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do
sądu. Podkreślił, że przepis ten wyklucza „jakiekolwiek działanie sądu II instancji”. Zdaniem skarżącego niezgodne ze standardami
konstytucyjnymi jest nieokreślenie terminu złożenia oświadczenia o przyjęciu mandatu. Z kolei o niezgodności art. 101 § 1
k.p.w. z art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji świadczy zbyt wąsko zakreślona kognicja sądu karnego orzekającego w postępowaniu
wykroczeniowym.
Wprawdzie w petitum skargi skarżący nie wskazał art. 78 Konstytucji jako wzorca kontroli, ale w uzasadnieniu tego pisma procesowego domaga się
oceny konstytucyjności art. 101 § 1 k.p.w. z tym przepisem Konstytucji. Naruszenie prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego
w sądowym postępowaniu wykroczeniowym ma – zdaniem skarżącego – polegać na niemożności zaskarżenia orzeczenia sądowego wydanego
w postępowaniu o uchylenie mandatu.
Postanowieniem z 12 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
zaskarżone art. 97