Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 319/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 23 grudnia 2009 r. Hanna D. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w
brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571; błędnie określoną w skardze jako ustawa z dnia 5 maja 2008
r.) narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji.
W ocenie skarżącej odrzucenie sprzeciwu od wyroku zaocznego prowadzi do naruszenia istoty prawa do sądu, czyli prawa każdego
do rozpatrzenia przez sąd jego sprawy, tj. wydania orzeczenia o prawach i obowiązkach stron, po rozpoznaniu i zbadaniu przedstawionej
przez strony argumentacji. W ocenie skarżącej odrzucenie sprzeciwu od wyroku zaocznego uniemożliwia merytoryczne zbadanie
sprawy nawet w jednej instancji. Tylko skuteczne wniesienie sprzeciwu umożliwia sądowi ocenę przyczyn niestawiennictwa strony
na rozprawie. Wysokie kwalifikacje pełnomocnika zastępującego stronę nie mogą uzasadniać sankcji odrzucenia środka zaskarżenia
– w wypadku skarżącej sprzeciwu od wyroku zaocznego – z powodu jego nieopłacenia. Sankcja wprowadzona zakwestionowanym przepisem
jest w wypadku tego środka zaskarżenia zbyt surowa dla strony i w sposób nieproporcjonalny narusza istotę prawa do sądu.
Niniejsza skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 8 lipca 2009 r. (sygn. akt
I C 2143/08) Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu odrzucił sprzeciw skarżącej od wyroku zaocznego z 8 kwietnia
2009 r. z uwagi na nieuiszczenie opłaty od tego pisma przez profesjonalnego pełnomocnika działającego za skarżącą. Zażalenie
w tej sprawie zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu – Wydział XV Cywilny