Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 319/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 listopada 2011 r. Andrzej W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 3989 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 2, art. 32 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 27 maja 2011 r., sygn. akt V CSK 431/10,
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w sprawie nie występowało istotne zagadnienie prawne,
ponieważ wskazany przez skarżącego art. 4171 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93, ze zm.) był już przedmiotem wykładni
w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
W ocenie skarżącego niekonstytucyjność art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. polega na tym, że „nie ma żadnych racjonalnych podstaw do uzależniania przyjęcia lub nie do rozpoznania
kasacji od istnienia bardzo nieostrego, uznaniowego zagadnienia istotnego lub nowego”, co zamyka skarżącemu drogę do dochodzenia
naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji). Dodatkowo skarżący uważa, że zakwestionowany przepis jest niezgodny
z zasadami demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) i niedyskryminacji
(art. 32 ust. 2 Konstytucji), ponieważ „jest jaskrawym przykładem jak moża ustanowić przysłowiowe sito i eliminować możliwość
dochodzenia swoich praw przed sądem, pod zarzutem braku istotności”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji,
skargą konstytucyjną inicjowana jest procedura zbadania zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego
orzeczenia o prawach skarżącego. Przedmiot skargi konstytucyjnej determinuje wymogi formalne, których spełnienie jest konieczne
do stwierdzenia jej dopuszczalności.