Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 319/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 grudnia 2012 r. P.R. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 3989 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
oraz art. 3989 § 2 k.p.c. w zakresie, w jakim „nie przewiduje możności zaskarżenia postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania” z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego, zakwestionowany art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. „nie jest precyzyjnie sformułowany, narusza takie wartości jak bezpieczeństwo prawne, zasadę legalizmu, zaufanie
do prawa oraz zasadę sprawiedliwości proceduralnej”. Natomiast § 2 art. 3989 k.p.c. nie odpowiada standardom rzetelnej procedury sądowej, gdyż: o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania Sąd Najwyższy orzeka w składzie jednego sędziego, postanowienie jest niezaskarżalne, a jego uzasadnienie – „skrótowe”.
W piśmie procesowym z 28 stycznia 2013 r., będącym odpowiedzią na zarządzenie sędziego Trybunału wzywające do uzupełnienia
braków formalnych skargi, skarżący zarzucił z kolei, że zastosowana przez Sąd Najwyższy wykładnia – użytego w zakwestionowanym
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – sformułowania „istotne zagadnienie prawne” nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu oraz jest sprzeczna
z doktryną. Odniósłszy się do art. 3989 § 2 k.p.c., zwrócił uwagę na to, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania uniemożliwia rozpoznanie
tego środka prawnego. W związku z tym powinien od niego przysługiwać (tak jak w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym)
środek zaskarżenia do kolegialnego składu Sądu Najwyższego. W piśmie procesowym skarżący zakwestionował także zgodność art.
3989 § 2 k.p.c. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 18 czerwca 2013 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 czerwca