Postanowienie TK z dnia 03 kwietnia 2002, sygn. Ts 32/02

W skardze konstytucyjnej złożonej 12 marca 2002 r. zarzucono, że art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zaś art. 382 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej zmiana wprowadzona przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 zaskarżonej ustawy ograniczająca prawo do kasacji spowodowała istotne pogorszenie jej sytuacji procesowej. Skarżąca podejmując decyzję o wniesieniu powództwa brała pod uwagę zakres przysługujących jej środków ochrony. Prawo do kasacji wchodziło wtedy w zakres szeroko rozumianego prawa do sądu, a ustawodawca ograniczając to prawo powinien respektować zakaz stanowienia intertemporalnych reguł, które do stosunków prawnych powstałych pod rządami dawnej ustawy i trwających w momencie wejścia w życie ustawy nowej, wywołują ujemne następstwa procesowe. Ingerencja ustawodawcy polegająca na ograniczeniu prawa do kasacji pogorszyła sytuację skarżącej w sprawie będącej w toku na długo przed wejściem w życie nowych regulacji. Ustawodawca naruszył też zasadę niedziałania prawa wstecz stosując ustawę do zdarzeń sprzed jej wejścia w życie. Ponadto utrata gwarancji wniesienia kasacji zdeterminowana została niesprawnym działaniem organów wymiaru sprawiedliwości. Z kolei naruszenie zasady rzetelnego postępowania sądowego nastąpiło przez wyłączenie z pojęcia “materiału zebranego w postępowaniu apelacyjnym”, o którym mowa w art. 382 k.p.c., pisma procesowego pozwanej z 2 kwietnia 2001 r.

Pozwana złożyła powództwo 13 maja 1999 r., zostało ono oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z 29 lutego 2000