W skardze konstytucyjnej Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: skarżący) zakwestionowano zgodność
z Konstytucją art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 25 października 1990 r. o zwrocie majątku utraconego przez związki zawodowe
i organizacje społeczne w wyniku wprowadzenia stanu wojennego (Dz. U. z 1996 r. Nr 143, poz. 661 ze zm.). Przepisom tym skarżący
zarzucił niezgodność z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
Źródła takiego naruszenia upatruje skarżący w wyposażeniu w kompetencję do prowadzenia postępowania o zwrot majątku Społecznej
Komisji Rewindykacyjnej, będącej organem, który – w ocenie skarżącego – nie gwarantuje bezstronnego, niezawisłego i niezależnego
orzekania o prawach majątkowych. Godzi to w art. 2 Konstytucji, narusza także zasadę równości wobec prawa i zakaz dyskryminacji
z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu oraz zakazu zamykania drogi
sądowej naruszonych praw. Ponadto, wskazał na złamanie konstytucyjnej zasady, zgodnie z którą przepadek rzeczy nastąpić może
wyłącznie na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego (art. 46 Konstytucji). Zdaniem skarżącego kwestionowana regulacja
narusza również prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, z którego to prawa skarżący wywiódł
także nakaz przynajmniej dwuinstancyjnego postępowania w przedmiocie wydania orzeczenia lub decyzji.
Postanowieniem z 12 listopada 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu stwierdził, że sformułowane przez skarżącego zarzuty są oczywiście bezzasadne. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
skarżący błędnie interpretuje treść konstytucyjnego prawa do sądu, wywodząc z niego nakaz powierzenia sądom powszechnym wyłącznej
kompetencji do rozpoznawania sporów o charakterze majątkowym. Pogląd skarżącego ignoruje bowiem treść art. 176 ust. 2 Konstytucji,
zgodnie z którym to ustawodawcy