Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 grudnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 32/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 lutego 2018 r. (data nadania) […] Sp. z o.o. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, wystąpiła o stwierdzenie, że art. 28 ust. 4 w związku
z art. 28 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U.
Nr 50, poz. 331, ze zm.; dalej: u.o.k.k.) w brzmieniu obowiązującym do 18 stycznia 2015 r. w zakresie, w jakim „nie przewiduje
dla przedsiębiorców, którzy już zaprzestali stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumenta, wyłączenia wydania
decyzji uznającej danej praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumenta oraz nie wyłącza nałożenia kary przez Prezesa
Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za dopuszczenie się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów”,
jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zaskarżone przez nią przepisy, przez to że pomijają wyłączenie nakładania kar administracyjnych w stosunku
do podmiotów, które – tak jak ona – w trakcie postępowania przed Prezesem UOKiK zaprzestały stosowania praktyk naruszających
zbiorowe interesy konsumentów, naruszają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji)
w związku z prawem do ochrony własności i innych praw majątkowych oraz równej ochrony prawnej tych praw (art. 64 ust. 2 Konstytucji),
a także zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).
Postanowieniem z 3 września 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 10 września 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowego warunku określonego w art. 53
ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U.
z