Postanowienie TK z dnia 29 czerwca 2021, sygn. Ts 32/20

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 lutego 2020 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.

Sąd Okręgowy w K. V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych (dalej: Sąd Okręgowy) postanowieniem z 13 lutego 2019 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy decyzję wydaną 9 listopada 2017 r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego w K., na mocy której skarżącemu, za przewinienia dyscyplinarne, orzeczono karę łączną w postaci pozbawienia go wszystkich niewykorzystanych przez niego nagród przyznanych w areszcie. Uzasadniając podtrzymanie decyzji Sąd wskazał, że art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676, ze zm.) ogranicza podstawę zaskarżenia tylko do niezgodności z prawem, dlatego podstawą skargi nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych przez organ wydający decyzję, ani też niewspółmierność kary do popełnionego przekroczenia.

Zarządzeniem z 9 kwietnia 2019 r. (sygn. akt jw.) sędzia penitencjarny odmówił przyjęcia skargi na wymienione wyżej postanowienie, jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, które Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowieniem z 1 lipca 2019 r. (sygn. akt jw.).

W związku ze złożonym przez skarżącego 29 lipca 2019 r. wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej oraz zwolnienie od kosztów sądowych, Sąd Rejonowy w Ż. Wydział I Cywilny postanowieniem z 10 września 2019 r. (sygn. akt […]), zmienionym następnie postanowieniem z 19 listopada 2019 r., ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Decyzją Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z 4 grudnia 2019 r. (doręczonej pełnomocnikowi skarżącego 9 grudnia 2019 r.) pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony radca prawny W.W.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego