Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 320/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 listopada 2011 r. (data nadania) Remigiusz G. (dalej:
skarżący) zakwestionował zgodność art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.
Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 2, art. 42 ust. 1, art. 54 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 7 marca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy w odniesieniu
do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji wskazał jego oczywistą bezzasadność (art. 49 w zw. z art.
36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]).
Trybunał podkreślił przy tym, że nie jest możliwe proste porównywanie postępowań karnych i dyscyplinarnych w aspekcie unormowań
o charakterze gwarancyjnym, a w szczególności zasady wyrażonej w art. 42 ust. 1 Konstytucji (zasada określoności czynu zabronionego).
Jako oczywiście bezzasadny Trybunał ocenił również zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, jak stwierdził,
zarzut skarżącego zmierzał do kontroli aktu stosowania prawa, a nie aktu stanowienia prawa, dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie
(art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Trybunał podkreślił też, że art. 178 Konstytucji nie
wyraża żadnego prawa podmiotowego, które podlegałoby ochronie za pośrednictwem skargi konstytucyjnej, a zatem nie może stanowić
wzorca kontroli w postępowaniu skargowym (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK).
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym podnosi, że Trybunał nie rozpoznał istoty wniesionej skargi
konstytucyjnej. Zdaniem skarżącego sprowadza się ona do zarzutu, że zaskarżony przepis określa znamiona deliktu dyscyplinarnego
w