Postanowienie TK z dnia 11 grudnia 2012, sygn. Ts 321/11

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 15 listopada 2011 r. Stanisław B. oraz Rajmund J. (dalej: skarżący) wnieśli o zbadanie zgodności art. 2, art. 3, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.; dalej: ustawa o realizacji prawa do rekompensaty) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji, a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; dalej: protokół), oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja), w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają wspólników spółek handlowych, w szczególności spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, i ich spadkobierców, prawa do uzyskania rekompensaty za nieruchomości będące własnością spółki, które po II wojnie światowej znalazły się poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z 11 grudnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu jej braków formalnych. Trybunał stwierdził, że przedmiotem skargi uczyniono zaniechanie ustawodawcze, czyli brak określonej regulacji prawnej. Trybunał wskazał ponadto, że normy prawa międzynarodowego nie mogą być podstawą kontroli aktu normatywnego w trybie inicjowanym skargą konstytucyjną. Dlatego też kontrola naruszenia postanowień konwencji jest niedopuszczalna.

Skarżący wnieśli (w ustawowym terminie) zażalenie na powyższe postanowienie. W zażaleniu tym zakwestionowali ocenę Trybunału dotyczącą braku jakościowej tożsamości między materią uregulowaną w ustawie o realizacji prawa do rekompensaty a tą, której konieczność unormowania podnoszą. Według skarżących postanowienie z 11