Postanowienie TK z dnia 08 marca 2012, sygn. Ts 323/11

W skardze konstytucyjnej z 22 listopada 2011 r. Wiesława R. (dalej: skarżąca) sformułowała zarzut niezgodności art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 oraz art. 78 Konstytucji. Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis – przewidujący, że strony postępowania reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, której wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony, nie wzywa się do uiszczenia opłaty sądowej – narusza konstytucyjną zasadę równości. Powoduje bowiem, że strona reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego ma mniej czasu na zebranie kwoty potrzebnej do uiszczenia opłaty sądowej niż strona, której należy doręczyć wezwanie do uiszczenia takiej opłaty. Skarżąca podniosła także, że zaskarżony przepis narusza zasady prawidłowej legislacji, gdyż pozwala na odmienne interpretacje w sytuacji, w której wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych został uwzględniony jedynie w części. Stwierdziła ponadto, że uznanie, iż przepis ten znajduje w takiej sytuacji zastosowanie, doprowadziło w jej sprawie do zamknięcia jej drogi do rozpoznania sprawy przez sąd II instancji.

Postanowieniem z 8 marca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarga konstytucyjna została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Trybunał uznał, że wyczerpanie drogi prawnej w sprawie, która legła u podstaw wniesienia skargi konstytucyjnej, nastąpiło wraz z prawomocnym odrzuceniem apelacji skarżącej postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 marca 2011 r. (sygn. akt I ACz 461/11) i to od daty doręczenia skarżącej tego rozstrzygnięcia (a więc od 5 kwietnia 2011 r.) rozpoczął swój bieg trzymiesięczny termin do