Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 324/13 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 grudnia 2013 r. (data
prezentaty) R.P. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz.
U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, ze zm.; dalej: k.w.) w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw
Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, ze zm.;
dalej: rozporządzenie z 2002 r.) z art. 42 ust. 1, art. 2, art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1-3 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego art. 92 § 1 k.w., jako przepis blankietowy, narusza wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadę zaufania do państwa
i stanowionego przez nie prawa oraz wynikającą z art. 42 ust. 1 ustawy zasadniczej zasadę nullum crimen sine lege, gdyż określenie znamion czynu zabronionego wynika w istocie z przepisów innego aktu normatywnego, który ma rangę podustawową
(rozporządzenie z 2002 r.). Ponadto skarżący stwierdził, że art. 92 § 1 k.w. w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia z 2002
r. w sposób nieproporcjonalny (art. 31 ust. 3 Konstytucji) ograniczył jego wolność osobistą (art. 31 ust. 1 i art. 41 ust.
1 Konstytucji), gdyż „wolą skarżącego (…) było przejechanie ulicą, na wjeździe której stał znak B-2”.
2. Postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z
dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
2.1. Odnośnie do zarzutu niezgodności art. 92 § 1