Postanowienie TK z dnia 08 października 2009, sygn. Ts 325/08

W skardze konstytucyjnej z 23 października 2008 r. skarżąca zarzuciła, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 w związku z art. 176 Konstytucji. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.

Zaskarżonej regulacji skarżąca zarzuciła naruszenie zasady proporcjonalności. W ocenie skarżącej, przepis będący przedmiotem złożonej skargi powoduje, że system uiszczania opłat sądowych stał się zbyt skomplikowany i ryzykowny dla stron, a bezwzględność jego sankcji prowadzi do pozbawienia skarżącej w szczególności prawa do sądu. Jednocześnie blankietowość regulacji zaskarżonego przepisu, nieostry zakres jego stosowania, prowadzi do naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. W dniu 5 listopada 2007 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ – Wydział VII Gospodarczy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, nakazując skarżącej zapłacić na rzecz powoda kwotę 30 000 zł wraz z odsetkami od dnia 21 października 2006 r. do dnia zapłaty. Od powyższego nakazu zapłaty skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) wniosła sprzeciw, który w dniu 5 grudnia 2007 r. został przez ten Sąd odrzucony (sygn. akt VII GNc 3154/07). Zażalenie w tej sprawie zostało postanowieniem z 28 grudnia 2007 r. odrzucone. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła zażalenie, które postanowieniem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – X Wydział Gospodarczy z 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt X Gz 88/08) zostało oddalone. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 30 czerwca 2008 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje