Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 325/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 października 2015 r. (data nadania) Szpital Specjalistyczny
w K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121; dalej: ustawa) z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 oraz z art. 64
ust. 1 i 3 w związku z art. 2 i art. 84 Konstytucji.
Rozpatrywana skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżący zawarł umowę o udzielenie
zamówienia na świadczenia zdrowotne ze spółką z o.o. (dalej: spółka). Na podstawie tej umowy spółka przyjęła od skarżącego
zamówienie na zlecanie udzielania świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te polegały na zagwarantowaniu opieki zdrowotnej pacjentom
skarżącego w ramach dyżurów medycznych, według potrzeb skarżącego. Miejsce ich wykonywania stanowiły oddziały Szpitala Specjalistycznego
w K. Spółka zobowiązała się przy tym do wykonywania świadczeń zdrowotnych określonych w umowie przez lekarzy posiadających
odpowiednie kwalifikacje, których dane osobowe zostały zamieszczone w załączniku do umowy.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych w K. (dalej: ZUS) wydał decyzje stwierdzające objęcie z urzędu pracowników skarżącego obowiązkowymi
ubezpieczeniami społecznymi, tj. ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym, z tytułu umów cywilnoprawnych
zawartych ze spółką (decyzje z czerwca 2013 r.). Skarżący wniósł odwołanie od powyższych decyzji. Sąd Okręgowy w K., wyrokiem
z czerwca 2014 r. oddalił odwołanie złożone przez skarżącego. Sąd Apelacyjny w K. (dalej: Sąd Apelacyjny) oddalił apelację
skarżącej jako nieuzasadnioną (wyrok z maja 2015 r.). Orzeczenie to doręczono skarżącemu 3 lipca 2015 r.
W ocenie skarżącego zakwestionowany przepis przez to, że nakłada na pracodawcę obowiązek opłacenia składek na ubezpieczenia
społeczne za pracowników od prawidłowo zawartych przez nich umów cywilnoprawnych z podmiotem trzecim, wprowadza niezgodne
z Konstytucją ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Zaskarżona regulacja nie spełnia bowiem przesłanki ograniczenia
tej wolności, jaką jest ważny interes społeczny i jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności (art. 22