Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 lutego 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 326/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 października 2015 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, M.J. (dalej: skarżący),
zakwestionował zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643,
ze zm.; dalej: utk). Skarżący zarzucił, że art. 36 ust. 3 utk „w zakresie, w jakim wprowadza pojęcie »oczywistej bezzasadności«
jednocześnie uzależniając prawo do rozpoznania skargi”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji. Natomiast
wobec art. 47 ust. 1 pkt 1 utk skarżący sformułował zarzut niezgodności z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Istotę tej niezgodności
skarżący upatruje w uzależnieniu prawa do wniesienia skargi od faktu użycia w ostatecznym orzeczeniu zaskarżonej normy prawnej.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący wystąpił ze skargą konstytucyjną przeciwko
art. 36 ust. 3 utk, zarzucając mu niezgodność z art. 190 ust. 5 Konstytucji. Postanowieniem z 20 października 2014 r. (Ts
244/14) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania tej skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu Trybunał stwierdził, że skarżący
nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 utk, polegającego na konieczności wskazania, jakie konstytucyjne
wolności lub prawa i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowany przepis utk. W ocenie Trybunału
art. 190 ust. 5 Konstytucji nie może być uznany za samodzielną podstawę skargi, z której można dekodować prawa podmiotowe
skarżącego. Postanowieniem z 11 lutego 2015 r. (Ts 244/14) Trybunał nie uwzględnił także zażalenia skarżącego wniesionego
na opisane wyżej orzeczenie o odmowie nadania skardze dalszego biegu.
Uzasadniając zarzuty przedstawione w analizowanej skardze konstytucyjnej,