Postanowienie TK z dnia 29 lipca 2016, sygn. Ts 327/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 października 2015 r. (data nadania) E. T. (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie konstytucyjności następujących przepisów: art. 13 § 3 i 4 w zw. z art. 8 § 1 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939-1945 r. (Dz.U.41.237, ze zm.; dalej: dekret z 1946 r.) z art. 2, art. 21, art. 42 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 13 § 3 i 4 w zw. z art. 1 § 1 i art. 2 § 1 dekretu z 1946 r. z art. 32 ust. 2 Konstytucji; art. 14 w zw. z art. 13 § 3 dekretu z 1946 r. z art. 7 Konstytucji oraz art. 13 § 3 i 4 dekretu z 1946 r. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Rodzice skarżącej, właściciele nieruchomości położonej w K., w czasie II wojny światowej zgłosili przynależność do narodowości niemieckiej (podpisali Deutsche Volksliste, tzw. DVL). W 1945 r., krótko po zajęciu K., popełnili samobójstwo w związku z wcześniejszym pozbawieniem ich domu i żywności. Zgodnie z art. 1 dekretu z 1946 r. zgłoszenie swojej przynależności do narodowości niemieckiej było przestępstwem, zagrożonym m.in. karą dodatkową przepadku całości lub części majątku. Postanowieniem z października 1964 r. Sąd Rejonowy w K. (dalej: postanowienie z 1964 r.) orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa majątku nieruchomego zapisanego w księgach wieczystych na nazwisko rodziców skarżącej. Skarżąca nie została zawiadomiona o toczącej się sprawie. Wskazane postanowienie stanowiło podstawę wpisu w księdze wieczystej, na podstawie którego osoby trzecie nabyły własność wyodrębnionych w tych nieruchomościach lokali.

W 2011 r. skarżąca, dowiedziawszy się o treści wskazanego rozstrzygnięcia, wniosła od niego zażalenie. Postanowieniem z maja 2012 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do