Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 października 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 329/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 października 2008 r. Robert C. (dalej: skarżący) zarzucił
niezgodność art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji. Wątpliwości konstytucyjne skarżącego odnosiły się do kwestionowanego
przepisu w zakresie, w jakim wprowadza on wymóg wykazania przez powoda interesu prawnego w ustaleniu przez sąd istnienia lub
nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.
Postanowieniem z 30 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Jako podstawę
odmowy przede wszystkim wskazał brak uprawdopodobnienia naruszenia przysługujących skarżącemu konstytucyjnych praw podmiotowych,
czyli niewywiązanie się z obowiązku opisanego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Jak podkreślił Trybunał, w skardze
nie przedstawiono wystarczających argumentów za tym, że niejednoznaczność treści art. 189 k.p.c. doprowadziła do naruszenia
wskazanych praw podmiotowych skarżącego.
W zażaleniu wniesionym 23 lipca 2010 r. (data nadania) skarżący podniósł, że w postanowieniu o odmowie Trybunał błędnie przyjął,
iż w skardze nie uprawdopodobniono naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw podmiotowych. Podkreślił jednocześnie, że
należycie wykazał, iż w orzecznictwie interes prawny, o którym stanowi art. 189 k.p.c., jest w sposób dowolny interpretowany
i stosowany przez sądy. Ponadto zarzucił, że na skutek takiej praktyki prawa majątkowe podlegają nierównej ochronie. W zależności
bowiem od przyjętego przez orzekający sąd poglądu osobie szukającej ochrony prawnej poprzez art. 189 k.p.c. będzie przysługiwała
ochrona albo osoba taka będzie jej pozbawiona. Zdaniem skarżącego prawo do równej ochrony przysługującego mu prawa