Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 329/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2015 r. (data nadania) M.Sz. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.;
dalej: k.w.) w związku z art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137,
ze zm.; dalej: prawo o ruchu drogowym) w zakresie, w jakim kryminalizują „niewskazanie przez właściciela lub posiadacza pojazdu
na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, w sytuacji gdy 1) takie
wskazanie narażałoby tę osobę na odpowiedzialność karną za inne wykroczenie drogowe jako kierującego pojazdem, 2) takie wskazanie
narażałoby osobę najbliższą dla właściciela lub posiadacza pojazdu na odpowiedzialność za inne wykroczenia drogowe, ponieważ
to osoba najbliższa dla właściciela lub posiadacza pojazdu była kierującym pojazdem, 3) skierowane żądanie było tzw. żądaniem
alternatywnym”, są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 47 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący został obwiniony o to, że w okresie od marca
2014 r. do października 2014 r. jako współwłaściciel pojazdu wbrew obowiązkowi nie wskazał funkcjonariuszowi Straży Gminnej
w N., komu powierzył do kierowania pojazd we wrześniu 2013 r., którym to pojazdem popełniono wykroczenie polegające na przekroczeniu
prędkości, tj. o czyn z art. 96 § 3 k.w. Wyrokiem z lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w P. uznał skarżącego za winnego zarzucanego
mu czynu i na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny. Wyrokiem z czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w W. (dalej: Sąd
Okręgowy w W.) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji. Powyższe orzeczenie, wraz z uzasadnieniem, zostało
doręczone pełnomocnikowi skarżącego 7 lipca 2015 r.