Postanowienie TK z dnia 01 czerwca 2005, sygn. Ts 33/05

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 393 w zw. z art. 3933 oraz art. 3935 w zw. z art. 393 w zw. z art. 3933 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 45 i art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Postanowieniem z 1 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przyjmując, podobnie jak w sprawie SK 26/02, że zarzuty sformułowane w skardze konstytucyjnej odnoszą się do sfery stosowania prawa i ich rozpatrzenie wykracza poza zakres właściwości Trybunału Konstytucyjnego.

W zażaleniu z 13 czerwca 2005 r. skarżący zarzucili, że przedmiot skargi konstytucyjnej nie jest tożsamy z przedmiotem sprawy o sygnaturze SK 26/02, która dotyczyła kwestionowania instytucji przesądu. Ponadto, zdaniem skarżących, praktyka Sądu Najwyższego stosowania zaskarżonych przepisów miała charakter jednolity i powszechny, co uzasadnia stwierdzenie, że źródłem naruszenia praw skarżących były te przepisy. Tym samym w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zarzut braku tożsamości niniejszej sprawy ze sprawą SK 26/02 wymaga przypomnienia zarzutów sformułowanych w skardze konstytucyjnej. Podstawowe zarzuty skargi konstytucyjnej polegają na tym, że Sąd Najwyższy stosuje rygorystyczną wykładnię art. 393 i 3933 k.p.c., która sprowadza się do tego, że określone w art. 393 k.p.c. przesłanki których niewystąpienie w postaci pozytywnej muszą być jasno i wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Konsekwencją powyższego jest znaczna dowolność w ocenie dopuszczalności takich skarg. Sąd Najwyższy, w sposób niedopuszczalny zdaniem skarżących, utożsamia niewystępowanie przesłanek kasacyjnych w danej sprawie z niewystępowaniem ich w kasacji jako piśmie procesowym. I wreszcie Sąd Najwyższy wprowadza do treści zaskarżonych