W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 3 lutego 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art.
15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr
39, poz. 353 ze zm.) z art. 67 Konstytucji.
Zgodnie z brzmieniem zaskarżonego przepisu, podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona zgodnie z przepisami ustawy
przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów
prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych
poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę. W ocenie skarżącego przepis ten, ograniczając
swobodę ubezpieczonego do dokonania wyboru najkorzystniejszych lat z punktu widzenia jego przyszłych świadczeń emerytalnych,
narusza przysługujące mu prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 Konstytucji).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 14 listopada 2002 r. odmówił przeliczenia wskaźnika podstawy wymiaru emerytury. Wniesione
przez skarżącego odwołanie zostało uwzględnione przez Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z 30
listopada 2004 r. (sygn. akt XIV U 100/03), który ustalając podstawę wymiaru emerytury odwołał się do okresu 1971 – 1980.
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie po rozpatrzeniu wniesionej przez ZUS apelacji zmienił zaskarżony
wyrok i oddalił odwołanie od decyzji z 14 listopada 2004 r. wyrokiem z 22 czerwca 2005 r. (sygn. akt AUa 374/05) doręczonym
skarżącemu 12 lipca 2005 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny stwierdził, iż art. 111 ust. 2 zaskarżonej ustawy
zezwala na ponowne obliczenie emerytury tylko w przypadku, w którym do „jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na
ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego (...) z kolejnych 10