Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 33/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 lutego 2009 r. skarżący zarzucił niezgodność: art. 517i § 4 oraz art. 517j ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 31 ust. 1-3 w zw. z art. 65 ust.
1 w zw. z art. 2 Konstytucji; rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie zapewnienia oskarżonemu
możliwości korzystania z pomocy obrońcy, jego wyboru w postępowaniu przyspieszonym oraz organizacji dyżurów adwokackich (Dz.
U. Nr 38, poz. 248; dalej: rozporządzenie) z art. 31 ust. 1-3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1 Konstytucji oraz art.
29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1118, ze zm.; dalej: p.a.);
art. 29 ust. 1 p.a. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 216 ust. 1 i art. 217
Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 5 marca 2008 r. Sąd Rejonowy
dla Warszawy Woli w Warszawie (sygn. akt I C 1815/07) oddalił powództwo skarżącego o zapłatę odszkodowania za odbyte wbrew
jego woli dyżury adwokackie w karnym postępowaniu przyspieszonym. Wyrokiem z 16 września 2008 r. Sąd Okręgowy w Warszawie
– V Wydział Cywilny – Odwoławczy (sygn. akt V Ca 1602/08) oddalił apelację skarżącego.
Skarżący zarzucił, że zaskarżone przepisy art. 517i § 4 oraz art. 517j k.p.k. naruszają wolność osobistą adwokata (art. 31
ust. 1 i 3 Konstytucji) oraz wolność wykonywania zawodu (art. 65 ust.