Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 września 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 33/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 lutego 2010 r. skarżący – Adam C. zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 83 § 3 ustawy z
dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Zaskarżonemu przepisowi p.p.s.a. skarżący zarzucił, że jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji. Istotę zarzucanej
niezgodności skarżący upatrywał w treści art. 83 § 3 p.p.s.a., dopuszczającej możliwość takiego zastosowania, w efekcie którego
nastąpiło „odrzucenie skargi złożonej do WSA w Warszawie, ponieważ Sąd uznał, że uzupełniono skargę w dniu następnym po wyznaczonym
siedmiodniowym terminie – czyli z naruszeniem tego terminu, w sytuacji, gdy nadanie w urzędzie pocztowym nastąpiło z zachowaniem
wyznaczonego siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi”.
Postanowieniem z 31 maja 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał wskazał na brak bezpośredniego związku między treścią zaskarżonego przepisu a zaistniałą w sprawie
niemożnością skorzystania przez skarżącego z konstytucyjnego prawa do sądu. Zdaniem Trybunału wyłączną przyczynę negatywnego
dla skarżącego orzeczenia sądowego upatrywać należy w okolicznościach faktycznych sprawy, nie zaś w normatywnej zawartości
art. 83 § 3 p.p.s.a. Trybunał podkreślił również, że nie może być przedmiotem jego kontroli – dokonywana przez sąd orzekający
w sprawie – kwalifikacja wartości dowodowej i wiarygodności dokumentów zgromadzonych w toku postępowania.
W zażaleniu z 12 czerwca 2012 r. na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący zakwestionował
rozstrzygnięcie Trybunału. Po ponownym przytoczeniu okoliczności faktycznych sprawy, w związku z którą skarżący wniósł skargę
konstytucyjną, podniósł, że to właśnie wadliwa wykładnia art. 83 § 3 p.p.s.a. przyjęta