Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 33/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 lutego 2012 r. (data nadania) J.B. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012
r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 25 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze, stwierdziwszy,
że zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony przepis jest oczywiście bezzasadny (art. 49 w zw. z art.
36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]).
Ponadto, zdaniem Trybunału skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia przysługującego mu prawa do równej ochrony praw majątkowych
(art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji), co również uzasadniało odmowę nadania dalszego biegu skardze (art. 79
ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Trybunał ocenił też jako bezpodstawną próbę wywiedzenia z godności
osobistej (art. 30 Konstytucji) „prawa do reprezentowania innych”, a tym samym uznał zarzut naruszenia art. 30 Konstytucji
przez art. 35 § 1 p.p.s.a. za oczywiście bezzasadny (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK). Trybunał przypomniał, że
art. 2 Konstytucji może tylko wyjątkowo być samodzielnym wzorcem kontroli konstytucyjnej, a skarżący nie wykazał, by