Postanowienie TK z dnia 16 czerwca 2014, sygn. Ts 33/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lutego 2014 r. Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność: 1) art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) z art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2) art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, ze zm.; dalej: dekret PKWN z 1944 r. lub dekret) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1945 r.) z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 16 czerwca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że skarżący nie dotrzymał trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, określonego w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Niezależnie od powyższego Trybunał zwrócił uwagę na to, że art. 39 ust. 1 ustawy o TK nie był podstawą żadnego z orzeczeń wydanych w sprawie skarżącego. Odniósł się również do zarzutu dotyczącego rozbieżności w zastosowaniu przepisów prawa w sprawie skarżącego i przypomniał, że jako sąd prawa nie jest władny kontrolować aktów stosowania prawa, nawet jeżeli in concreto prowadziłyby one do niekonstytucyjnych skutków. Ponadto Trybunał stwierdził, że art. 2 i 32 Konstytucji nie mogą być samodzielnymi wzorcami kontroli konstytucyjnej w sprawie skarżącego, a art. 7 Konstytucji nie