W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 lutego 2019 r., J.D. (dalej: skarżący), wystąpił z żądaniem
przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na uchwałę Rady Miasta L. nr […] w sprawie stypendiów
za osiągnięte wyniki sportowe.
Postanowieniem z 30 stycznia 2018 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę.
Na powyższe orzeczenie skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 13 czerwca
2018 r. (sygn. akt […]).
Zdaniem skarżącego uchwała Rady Miasta L. nr […] została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej wskazanej w ustawie z
dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1468, ze zm.), czego przejawem jest utworzenie przez uchwałę sprzecznego
z przepisami ustawy katalogu przesłanek warunkujących uzyskanie stypendium sportowego, co stanowi naruszenie konstytucyjnej
zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości wobec prawa i prowadzi do ograniczenia kręgu potencjalnych beneficjentów spełniających
kryteria ujęte w ustawie o sporcie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia merytorycznego.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań
lub jest oczywiście bezzasadna.
2. Skarżący zakwestionował § 2 uchwały nr […] Rady Miasta L. z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie stypendiów za osiągnięte
wyniki sportowe (Dz. Urz. woj. lubelskiego z 2016 r. poz. 566, dalej: uchwała nr […]) o treści: