Postanowienie TK z dnia 12 kwietnia 1999, sygn. Ts 33/99

W skardze konstytucyjnej z 4 marca 1999 r. pełnomocnik skarżącego zaskarżył przepis art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) zarzucając mu sprzeczność z art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, że wprowadza zasadę prawomocności orzeczeń tego sądu, w sytuacji gdy nie przysługuje od nich sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 3 tej ustawy. Pełnomocnik skarżącego zauważa, iż takie uregulowanie oznacza utrzymanie jednoinstancyjności postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podczas gdy art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. W tym też fakcie pełnomocnik skarżącego upatruje sprzeczności wskazanej regulacji ustawowej z normą konstytucyjną. Do skargi zostało dołączone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w G. z 9 grudnia 1998 r., odrzucające kasację skarżącego od wyroku tegoż sądu z 9 października 1998 r. jako niedopuszczalną.

Postanowieniem z 12 kwietnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze stwierdzając, iż złożona skarga konstytucyjna nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny z tego względu, że odnośnie uchwalenia ustaw wprowadzających w życie art. 176 ust.