Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 330/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2015 r. (data nadania) J.Sz. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności art. 56 § 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555,
ze zm.; dalej: kpk) z art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. W toku postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym
w K. skarżący występował jako oskarżyciel posiłkowy. W toku całego postępowania wykazywał się aktywnością, składając zeznania,
pisma procesowe i wnioski dowodowe, czym przyczynił się do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Postanowieniem
z marca 2015 r. Sąd Rejonowy w K. pozbawił skarżącego statusu pokrzywdzonego, a tym samym pozbawił go możliwości działania
w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Pismem z 23 marca 2015 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem
z marca 2015 r. sędzia Sądu Rejonowego w K. odmówił przyjęcia zażalenia skarżącego, wskazując, że postanowienie w przedmiocie
pozbawienia statusu pokrzywdzonego nie jest postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku, a żaden przepis prawa nie
przewiduje zażalenia na takie postanowienie. Pismem z kwietnia 2015 r. skarżący złożył zażalenie na przedmiotowe zarządzenie.
Postanowieniem z czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Zdaniem skarżącego art. 56 § 3 kpk w zakresie, w jakim wyłącza dopuszczalność zaskarżenia zażaleniem postanowienia wydanego
na podstawie art. 56 § 2 kpk i odnoszącego się do oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 54 kpk, jest niezgodny z
art. 78 w zw.