Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 331/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2015 r. (data nadania) W.K. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia
wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960, ze zm.; dalej: ustawa
o dozorze) w zakresie, w jakim „nie dopuszczają możliwości zarządzenia wykonania kary aresztu wskazanej w art. 18 pkt 1 ustawy
z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, ze zm.; dalej: k.w.) w systemie dozoru elektronicznego”,
są niezgodne z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z grudnia 2014 r. uznał skarżącego
za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę 20 dni aresztu. Powyższe orzeczenie wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z marca
2015 r. zostało utrzymane w mocy. Skarżący złożył do Sądu Okręgowego w G. wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie orzeczonej
kary aresztu w systemie dozoru elektronicznego. Postanowieniem z czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w G. umorzył postępowanie wykonawcze
w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, wskazując, że
dozór elektroniczny można zastosować jedynie do wykonania kary z tytułu przestępstwa, a nie wykroczenia. Decyzja ta została
następnie utrzymana w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w G. z sierpnia 2015 r.
Zdaniem skarżącego, zaskarżone regulacje przyczyniają się do istotnej dysproporcji w traktowaniu sprawców wykroczeń, wobec
których orzeczono karę aresztu wskazaną w art. 18 k.w., oraz sprawców przestępstw, wobec których orzeczono karę pozbawienia
wolności nieprzekraczającą roku