Postanowienie TK z dnia 27 kwietnia 2012, sygn. Ts 334/10

W skardze konstytucyjnej z 7 grudnia 2010 r. (data nadania) Janusz W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 87 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158, ze zm.; dalej: prawo o notariacie) w zakresie, w jakim „może być interpretowany jako podstawa do złożenia podpisu (nieczytelnego podpisu – znaku niezłożonego z liter) na akcie notarialnym (przez sporządzającego testament) przez osobę nieumiejącą pisać, a zatem w zakresie [w] jakim zawarty w nim zwrot »nie umie pisać« może być interpretowany jako jedynie nieumiejętność podpisania się nieczytelnym podpisem, a przez to że nieumiejętność pisania jest tożsam[a] z nieumiejętnością podpisania <a w konsekwencji przyjęcie ważności testamentu mimo jego podpisania przez osobę nieumiejącą pisać, zamiast odcisku tuszowego palca spadkodawczyni, w sytuacji gdy spadkodawca jako dokonujący czynności prawnej w formie aktu notarialnego jest osobą nieumiejącą pisać>”, oraz art. 92 § 1 pkt 8 prawa o notariacie w zakresie, w jakim „może być interpretowany jako podstawa do złożenia podpisu (nieczytelnego podpisu – znaku niezłożonego z liter) na akcie notarialnym (przez sporządzającego testament) przez osobę nieumiejącą pisać, a zatem w zakresie [w] jakim może być interpretowany, że umiejętność podpisania się nieczytelnym podpisem mimo nieumiejętności pisania jest tożsam[a] z umiejętnością pisania <a w konsekwencji przyjęcie ważności testamentu mimo jego podpisania przez osobę nieumiejącą pisać, zamiast odcisku tuszowego palca spadkodawczyni, w sytuacji gdy spadkodawczyni była osobą nieumiejącą pisać>”, z art. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego przyjęcie, że testament notarialny jest ważny, mimo że został podpisany w nieczytelny sposób przez osobę mogącą się podpisać, ale nieumiejącą pisać i nie został opatrzony tuszowym odciskiem palca tej osoby, narusza prawo do pewności prawa