Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 335/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 grudnia 2010 r., sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego tego samego
dnia (data nadania), Andrzej Ł. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność: po pierwsze, art. 21c i art. 21d ustawy z dnia 8 stycznia
1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.; dalej: u.p.t.u.), w brzmieniu
obowiązującym od 2 czerwca 1999 r. do 30 kwietnia 2004 r., z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 84, art.
217 oraz art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; po drugie, § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
29 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia wzorów znaku informującego podróżnych o możliwości zakupu w punktach sprzedaży towarów,
od których przysługuje zwrot podatku od towarów i usług, imiennego dokumentu będącego podstawą do dokonania zwrotu podatku
podróżnym oraz stempla potwierdzającego na dokumencie wywóz towarów (Dz. U. Nr 54, poz. 473; dalej: rozporządzenie z 2002
r.) z art. 21e ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz z art. 64 ust. 2 w związku z art. 92 zdanie drugie Konstytucji.
Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z 13 października 2006 r. (nr DFI/16-431-400-11-1/05/0) określił skarżącemu kwoty
nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne
miesiące 2003 r. w innej wysokości niż zadeklarowana przez podatnika. Ustalono, że skarżący był podatnikiem podatku od towarów
i usług. Prowadził on działalność gospodarczą, która obejmowała sprzedaż wyrobów włókienniczych głównie własnej produkcji:
obrusów, serwet, fartuchów. Skarżący dokonywał sprzedaży towarów przede wszystkim obywatelom Rosji i Białorusi w ramach systemu
TAX