Postanowienie TK z dnia 07 marca 2013, sygn. Ts 335/11

W skardze konstytucyjnej z 5 grudnia 2011 r. (data nadania) T.G. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim przepis ten ustala termin sześćdziesięciu dni na złożenie skargi do sądu, licząc od dnia wniesienia przez stronę wezwania o usunięcie naruszenia prawa w przypadku braku odpowiedzi organu na to wezwanie, oraz w zakresie, w jakim przepis ten nie wyznacza organowi administracji terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie strony do usunięcia naruszenia prawa, po którego bezskutecznym upływie strona miałaby świadomość braku takiej odpowiedzi oraz możliwości starannego przygotowania i złożenia skargi do sądu, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 6 października 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 1082/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 17 lipca 2009 r. (nr OR01-69030-Op0100090/07) w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd stwierdził, że pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 17 lipca 2009 r. informujące skarżącego o odmowie przyznania mu pomocy finansowej ze środków unijnych zostało doręczone skarżącemu 20 lipca 2009 r. Pismem z 30 lipca 2009 r. (data złożenia) skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które organ rozpoznał 17 marca 2010 r., a więc po upływie 30 dni od dnia wniesienia wezwania. Tym samym termin do wniesienia skargi na informację organu wynosił sześćdziesiąt dni i biegł od 30 lipca 2009 r. Termin do wniesienia skargi upłynął więc 30 września 2009 r., natomiast skargę wniesiono dopiero 1 kwietnia 2010 r.

Postanowieniem z 26