Postanowienie TK z dnia 02 marca 2016, sygn. Ts 338/15

W piśmie z 18 lipca 2016 r., zatytułowanym „Zażalenie na postanowienie”, występujący w imieniu M.J. (dalej: skarżący) pełnomocnik zaskarżył w całości postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2016 r. (sprawa Ts 338/15) o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 2 marca 2016 r. (sprawa Ts 338/15) o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Ponadto skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o nadanie skardze o wznowienie postępowania dalszego biegu.

Powyższe zażalenie skarżącego wniesione zostało w kontekście następującej sprawy. Postanowieniem z 2 marca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżącego. Następnie skarżący wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania wskazał na okoliczność podjęcia tego orzeczenia przez skład Trybunału, w którym uczestniczyła osoba – w jego ocenie – niemająca statusu sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Odwołał się również do judykatów Trybunału w sprawach K 34/15 i K 47/15 w kontekście ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Jednocześnie – w końcowej części uzasadnienia skargi – skarżący przywołał art. 401 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) w zw. z art. 74 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej: ustawa o TK) jako podstawę żądania wznowienia postępowania. Trybunał Konstytucyjny skargę tę odrzucił postanowieniem z 1 lipca 2016 r.