Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 lutego 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 34/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 78 w zw.
z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, iż przepis art. 178 w zw. z art. 176 p.p.s.a. poprzez swój nadmierny formalizm
oraz niejednoznaczność narusza konstytucyjne prawo do zaskarżania orzeczeń sądowych. W postępowaniu kasacyjnym przejawia się
to poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej, która nie zawiera wskazania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia, podczas gdy
zasadą powinno być wezwanie skarżącego do usunięcia ewentualnych braków formalnych, również tych o których mowa w przepisie
art. 176 p.p.s.a.. Zdaniem skarżącego możliwość odrzucenia kasacji bez potrzeby wzywania do usunięcia braków narusza przyznane
konstytucyjnie prawo do odwołania od orzeczeń sądu i nadmiernie utrudnia dostęp do instancji odwoławczej, uzależniając rozpoznanie
sprawy od spełnienia szeregu, niejasnych zdaniem skarżącego warunków. Wysoki stopień sformalizowania i lakoniczne sformułowanie
przepisu art. 176 p.p.s.a. prowadzą do niepewności uzyskania dostępu do sądu drugiej instancji, nie znajdując uzasadnienia
konstytucyjnego, oraz ograniczając skarżącemu prawo do drugiej instancji.
Postanowieniem z 29 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W szczególności
wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego wprowadzenia określonych w przedmiotowej ustawie wymogów skargi kasacyjnej oraz
sposobu określenia skutków braków formalnych skargi nie można uznać na nadmierne utrudnienie dostępu do dwuinstancyjnego postępowania.
Przekonuje o tym jednoznacznie fakt istnienia przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia