Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 marca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 34/07 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżących skardze konstytucyjnej została zakwestionowana zgodność z Konstytucją art. 112
ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.
2603, ze zm.; dalej: u.g.n.). Zakwestionowanym unormowaniom u.g.n. skarżący zarzucili niezgodność z art. 21, art. 22 oraz
art. 64 Konstytucji. Jej istoty upatrywali w stworzeniu przez ustawodawcę organom administracji publicznej możliwości „niczym
nieograniczonego co do podstaw materialnoprawnych oraz rozsądnych granic czasowych złożenia wniosku o wywłaszczenie nieruchomości
w celu realizacji celów publicznych określonych w prawie miejscowym”.
Postanowieniem z 15 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia stwierdził, że zaskarżone przepisy u.g.n. nie spełniają warunków umożliwiających poddanie ich kontroli w postępowaniu
inicjowanym skargą konstytucyjną. W odniesieniu do art. 112 ust. 3 u.g.n. Trybunał przyjął, że przepis ten nie był podstawą
prawną ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżących, w związku z którą skarga konstytucyjna została wniesiona. Z
kolei wobec art. 115 ust. 1 u.g.n. Trybunał stwierdził, że zarzuty skarżących zmierzają w stronę wykazania, że brak jest normy
prawnej, wychodzącej naprzeciw żądaniu umożliwienia wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego przez właściciela nieruchomości.
Skarga konstytucyjna skarżących skierowana jest więc przeciwko zaniechaniu legislacyjnemu, nie zaś stwierdzeniu wadliwości
unormowań obowiązujących. Trybunał Konstytucyjny wskazał także na wadliwość określenia podstawy skargi konstytucyjnej, konstruowanej
w oparciu o art. 21, art. 22 oraz art. 64 Konstytucji. Zdaniem Trybunału uzasadnienie skargi konstytucyjnej nie spełniło w
tym zakresie wymogów