W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 lutego 2019 r. (data nadania) J.C. (dalej: skarżący),
wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.
Stan faktyczny, leżący u podstaw skargi konstytucyjnej, przedstawia się następująco.
14 lutego 2018 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w G. (dalej: Dyrektor Aresztu), za naruszenie „w bardzo poważnym stopniu” porządku
i dyscypliny w areszcie, wymierzył skarżącemu karę w postaci umieszczenia go na 21 dni w celi izolacyjnej. Na tę decyzję skarżący
złożył skargę, której postanowieniem z 28 marca 2018 r. (sygn. akt […]) nie uwzględnił Sąd Okręgowy w G. VI Wydział Penitencjarny
i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych (dalej: Sąd Okręgowy). W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził m.in., że decyzja
Dyrektora Aresztu „nie była dowoln[a], lecz podjęta została po analizie wszystkich okoliczności, w granicach swobody, w której
ten organ działa i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skazany swoim niewłaściwym zachowaniem, naruszającym regulamin
zakładu karnego, spowodował konieczność wymierzenia kary dyscyplinarnej”. Orzeczenie to, wskazane przez skarżącego jako ostateczne
w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji zostało mu doręczone 11 kwietnia 2018 r.
W tym samym dniu, tj. 11 kwietnia 2018 r. skarżący, za pośrednictwem Aresztu Śledczego w G. wystąpił do Sądu Rejonowego w
G. I Wydział Cywilny (dalej: Sąd Rejonowy) z wnioskiem o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu
do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Wniosek wpłynął do Sądu Rejonowego 14 kwietnia 2018 r. Postanowieniem z 2 listopada
2018 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego
radcę prawnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej, którego pismem z 28 listopada 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego
10 grudnia 2018 r.) wyznaczyła Okręgowa Izba Radców Prawnych w G. (dalej: OIRP).
Zarządzeniem z 25 kwietnia 2019