Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 340/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
17 października 2015 r. (data nadania), M.W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 165 § 3 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz art. 105 § 7 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) z art. 32 ust. 1 w związku z art.
45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
2.1. Postanowieniem ze stycznia 2015 r. Sąd Rejonowy w K. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego sądu z grudnia
2014 r.
Sąd ustalił, że skarżący (przebywający w Regionalnym Ośrodku Psychiatrii Sądowej w B.; dalej: zakład) 24 grudnia 2014 r. otrzymał
odpis postanowienia tego sądu z 16 grudnia 2014 r., zaś przewidziany w art. 394 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. tygodniowy
termin na zaskarżenie tego orzeczenia upływał 31 grudnia 2014 r. Tymczasem zażalenie skarżącego zostało wysłane za pośrednictwem
poczty dopiero 2 stycznia 2015 r.
W ocenie sądu okoliczność złożenia przez skarżącego pisma procesowego w administracji zakładu w celu jej wysłania była prawnie
irrelewantna z uwagi na niewymienienie tego typu placówki w art. 165 § 3 k.p.c.
2.2. Postanowieniem z lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Sąd odwoławczy podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto wskazał, że nawet przy
przyjęciu wykładni rozszerzającej art. 165 § 3 k.p.c. skarżący nie udowodnił w żaden sposób tego, że 31 grudnia 2014 r. złożył
zażalenie w administracji zakładu.
3. Zdaniem skarżącego art. 165 § 3 k.p.c. („w zakresie, w jakim nie przewiduje zachowania terminu